A da, iyayenmu ba sa sayen mana tufafin da suka yi daidai da girmanmu. Maimakon haka, suna sayen wadanda suka fi mu girma, da fatan wata rana za su yi mana daidai.
“Kada ku sayi wanda ya yi daidai yanzu,” in ji mahaifiyata. “Ku sayi wanda ya fi girma. Gobe zai yi masa.”
Saboda haka, duk lokacin da za a yi wani biki, sai a ga muna sanye da riguna masu dogayen hannaye da ke rufe tafin hannunmu. Wando kuma sai a nade shi sau da yawa saboda tsawonsa. Takalma kuwa sun fi komai ba mu wahala; sai mun cusa takarda ko auduga a ciki kafin su zauna da kyau a kafafunmu.
A lokacin muna kama da yara da suka sanya kayan manya. Kanena musamman yana yawan tangal-tangal da manyan takalman, abin da ke sa mu yi ta dariya har ciki ya yi mana ciwo.
Amma duk da haka, ba mu taba jin kamar muna cikin talauci ba.
A gare mu, wadannan manyan kaya alama ce ta farin ciki. Suna nuna cewa za mu halarci wani biki, ko aure, ko Sallah, ko bikin Kirsimeti. Muna gyara hannayen riga, muna matse wando da allurar tsaro, muna goge manyan takalmanmu har su yi sheki. Daga nan sai mu fita cikin farin ciki da alfahari.
Abin ban dariya shi ne, da yawa daga cikin tufafin ba su taba yi mana daidai ba. Kafin mu girma su yi mana, tuni an sake sayo wasu sababbi da suka fi su girma.
Yanzu da muka girma, muna sayen tufafin da suka dace da girmanmu. Ba sai an nade wando ba, ba sai an cusa takarda cikin takalma ba.
Sai dai duk da haka, akwai wani abu da ake kewa.
Ana kewar irin farin cikin godiya da muka yi a lokacin. Ana kewar soyayyar da iyaye suka nuna ta hanyar sayen abin da zai amfani ‘ya’yansu ba kawai a yau ba, har ma da gobe.
A hakikanin gaskiya, ba tufafin ne abin tunawa ba. Abin da ake tunawa shi ne bege da kyakkyawar fata da iyaye suka dinka cikin kowace riga da kowanne takalmi da suka fi girmanmu.